Tegeltjeswijsheid

IMG-20170705-WA0001[1]

Je maakt wat mee met klussers. Sommige huur je in, je spreekt af wat de bedoeling is. Tijdens de klus lopen ze tegen iets onverwachts aan, ze vragen aan ons hoe we het zouden willen hebben, we overleggen en daarna gaan ze weer verder.

Andere klussers werken gewoon door, wij hebben zo onze eigen drukte en dan na afloop denk je: Oh nee, dit is toch niet helemaal zo geworden zoals wij dat in gedachten hadden. Je hebt zelf genoeg te doen en daarom huur je iemand in, maar soms word er meer geklutst dan geklust en blijkt de deskundige toch iets minder deskundig te zijn dan waar hij zich in eerste instantie voor uitgaf.

En dan heb je ook nog de overtreffende trap. En deze hadden wij in onze bijkeuken aan het tegelen…

De bijkeuken van ons lag er al een jaar afgeschraapt en verloren bij. De tegels waren vorig jaar al van de muren en vloer gebikt en er lag een stukje noodvloerbedekking, zodat het toch enigszins bewoonbaar was. Zo langzamerhand waren we wel wat zat van het geheel, maar hoe pak je dat aan? We huurden iemand in om de leidingen om te leggen, de muren mooi glad te strijken zodat het tegel klaar zou zijn en we waren klaar voor de afwerkfase. Het tegelwerk.

Tja, wie laat je dat doen? Niet te duur natuurlijk, maar wel iemand die kan tegelen en zo zette ik een oproep of Facebook of er ook een tegelzetter was die dit klusje wilde klaren. En ja, daar was iemand die reageerde. Ervaring met grote projecten en zzp-er.

Op een zaterdag zou hij langs komen en kijk eens aan, hij had ongevraagd nog maar een hulp meegenomen. Vele handen maken licht werk. Vol energie wilden ze beginnen want de één had al een blikje Energy in de hand toen ze de bus uitstapten. Eerst maar koffie dacht ik zo, maar nee, de ander had liever een glas cola. Oké, het is nog vroeg. Maar hey, ieder zijn ding dacht ik, als ze de boel maar betegelen.

We lieten even zien waar het om ging. Dit op de muur, dat op de vloer, stripjes erbij enzovoort. De mannen pakten hun materiaal uit de bus en gingen voortvarend aan de slag. Wel in de garage staan flexen terwijl dat ook buiten kan, maar hey, ze zijn aan de slag.

De eerste stripjes werden geplakt en niet even mooi in verstek gezaagd maar hoppa, plak er in. Jan zei er nog wat van, maar kreeg meteen de opmerking terug: Nou ik ben toch nog niet klaar!! Oke, uit de buurt blijven dus.

Inmiddels kwamen ze er achter, dat we te weinig hoek strips gekocht hadden en ik werd richting de bouwmarkt gestuurd. Bij terugkomst eerst maar een bakje koffie of cola voor de liefhebber en ik keek even vluchtig in de bijkeuken hoe het er uit kwam te zien. Mij viel nog niet meteen wat op, maar Jan mopperde al tegen mij dat het slordige werkers waren. Later op de dag werd ik nog twee maal naar de bouwmarkt gestuurd voor wat extra tegels, lijm enzovoort en zo vorderde de dag. ik was druk met van alles en lette niet op het werk van de mannen. Nu vind ik het ook vervelend om iemand steeds op de vingers te kijken, maar achteraf gezien was dit toch beter geweest. Jan had inmiddels stoom uit zijn oren vanwege het werk van de mannen en dat stoom had ik het dan weer drukker mee. Ik dacht op een gegeven moment, als ze eerst maar naar huis zijn, dan hebben we het er wel even over en kijk ik dan wel hoe het geworden is.

Aan het eind van de middag vertrokken de mannen. Jan was er chagrijnig van en omdat alle deuren gebarricadeerd waren zodat we er niet op gingen lopen, dacht ik, ik zie morgen wel. Inmiddels waren we er al wel achter dat het gewoon super slecht betegeld was en ik had geen zin om mij daar die zondag aan te gaan ergeren dus ik dacht: Maandag. Maandag ga ik wel even rustig kijken hoe het er bij ligt.

Maandagochtend, de bijkeuken inspecteren. Er zat meer lijm óp dan onder de tegels was mijn idee, dus eerst maar eens googelen hoe je dat er af krijgt. Lampolie las ik. Dus de hele maandag aan het schoonmaken, resten lijm verwijderen en dan de lampolie nog weer verwijderen. En ik zag steeds meer uiterst knullige, slordige en gruwelijke afgekapte tegels, slordige brede en dan weer smalle voegen bij de randen van de muur, in de hoeken en rondom stopcontacten. Echt, dat had ik nog nooit gezien! Wat een prutswerk.

20170626_200555[1]

‘s avonds samen maar eens de schade bekijken en dan zag je weer wat en zeiden we tegen elkaar: Moet je dat daar zien!! En dat! Nee, dat kan toch niet? Zo doe je dat toch niet? Wie plakt er nu een kapotte tegel half achter een leiding? Oooh en dat stopcontact!!!

20170626_200626_001[1]

Ik was er zeker 3 dagen ziek van. Wat was hier mis gegaan? Hoe hadden we het zelf zover laten komen? Waarom hadden we niet na 1 uur werken tegen de mannen gezegd dat we het anders wilden. Had Jan gedaan, maar die kreeg een snauw. Hoe kan het dat we daar niet anders op gereageerd hadden? We hadden toch kunnen overleggen en als ze geen beter werk konden leveren hadden we ze 50 euro kunnen geven en bedankt voor de moeite, maar dit wordt hem niet, kunnen zeggen. Het waren toch tegelzetters? Die moet je toch kunnen vertrouwen als ze zeggen dat dat hun werk is? Blijkbaar is niet  iedereen even goed in zijn vak, waar hij zich voor uitgeeft.

Echt, hoe heb ik over mijn grenzen laten lopen! Zij verknoeien mijn huis en ik laat het nog toe ook! Hoe kan het, dat ik die confrontatie niet aan durf? Vind ik het vervelend om streng te zijn en op mijn strepen te gaan staan, om te zeggen hoe ik het hebben wil en ook hoe niet?! Waarom vind ik dit zo lastig? Vind ik een confrontatie lastig en wil ik liever dat ze mij aardig vinden? Je hoeft iemand toch niet continu te controleren? Je moet toch kunnen vertrouwen? Blijkbaar niet.  Ik was echt zwaar teleurgesteld in die mannen maar vooral in mijzelf. Wat een onmacht, dat ik dat niet beter aan had gegeven. Nou, daar zat ik nu met de gebakken peren! Maar ze vinden me nog wel aardig. Al was dat toch niet het resultaat wat ik voor ogen had. Ik kon mezelf wel voor de kop slaan! Wat ben ik een sufferd dat ik dat niet duidelijker aangeef! Daar valt nog wel wat in te leren.

20170708_160009Daar staat ie dan…Een kruiwagen vol grenzen. 8 vierkante meter grenzen die ik niet aangegeven heb en waar ik achteraf dus nog veel meer werk van heb.

Tot op een zondagochtend ik richting de bijkeuken keek en ineens en ingeving kreeg. Weet je wat, we plakken er steigerhouten planken tegen aan! Wat eigenlijk een goed idee! Ook nog veel mooier. En we werden steeds enthousiaster. De muurtegels had ik er al uitgebikt, want dat was echt één grote ergernis maar nu zou het goed komen! Waarom hadden we dit niet meteen bedacht?!

Er wordt nog hard gewerkt maar het is bijna klaar. We hebben er heel wat van geleerd. Grenzen aangeven, zeggen wat je wilt, afspraken maken enzovoort. Uiteindelijk is het resultaat nog mooier dan wat het met de tegels zou zijn geworden.

20170722_161918[1]

Ik zie het maar als leerproces. Als je je grenzen niet goed aangeeft kan het leven ongewild een puinhoop worden. Best lastig om aan te geven. Maar ik zie mijzelf nu als een huis. Waar ik zelf op moet passen. Hoe wil ik het hebben in mijn huis en hoe niet? Laat ik anderen eerst 10 meter over mijn grenzen gaan en er een puinhoop van maken? Of geef ik duidelijk aan hoe ik het hebben wil en hoef ik achteraf niet puin te ruimen.

Met dank aan de klussers, weer heel wat geleerd dit jaar

Een reactie plaatsen