Rouw

genade

 

Rouwen is hard werken.

Uit ervaring weet ik dat je alle kanten op geslingerd wordt. Het is verdrietig als je iemand moet missen, de lege plek voelt. Vooral bij speciale gelegenheden waar ze bij had moeten zijn. De feestdagen of de feestdagen in mijn eigen leven. Juist dan voel je extra het gemis. Soms kun je ook ineens overspoeld worden door gemis. Word je even geraakt door een voorval, iets wat je ziet en je denkt, hè, dat hebben wij nu niet meer. Mis je even, wat er niet meer is.

Er is hoop.

Het maakt het een stuk lichter als je weet dat degene die overleden is bij God is. Het is daar goed en ooit zullen we elkaar weer zien. Daar geloof ik ook zeker in. Wat een troost geeft dat!

Geen twijfel, want in de bijbel staat duidelijk in Johannes 11: 25 en 26  Jezus zei: ‘Ik ben de opstanding en het leven. Wie in mij gelooft zal leven, ook wanneer hij sterft, en ieder die leeft en in mij gelooft zal nooit sterven. Geloof je dat?’

Nou simpel, als je dat gelooft is het klaar. Geen zelfgemaakte regels en voorwaarden waaraan je moet voldoen. Het maakt niet uit bij welke kerk je hoort, wel of niet gedoopt bent, als kind of als volwassene of zelfs beide, het maakt niet uit. Ben je een volgeling van Jezus? Geloof je in Hem? Daar gaat het om. Dat is genoeg! Fantastisch toch! Hoe vaak ik ook domme dingen doe, niet genoeg aan alle voorwaarden voldoe die ik mezelf opleg of die ik me misschien voel opgelegd door anderen. Het is goed. Jezus heeft alle zonden van mij op zich genomen en is er voor aan het kruis geweest. God ziet mij als puur, heilig en rein. Al zie ik dat soms zelf niet zo en kan ik daarmee wel worstelen, dan mag ik weer aan het kruis denken, de dood is overwonnen. Ik geloof in Jezus en wil hem volgen met vallen en opstaan. Daarom mag ik vrij bij God komen. Wauw, wat een genade!

Hoop. Hoezo hoop?

Wat kan dat soms simpel klinken. Soms weet je dat van je dierbaren gewoon niet. Omdat ze er niets van willen weten er duidelijk afstand van hebben genomen of helemaal anti zijn geworden. Dat maakt het extra moeilijk en pijnlijk. Heb je dan wel hoop? Kun je dat wel hebben?

Gelukkig kijkt God naar het hart.

God ziet waarom er afstand is genomen, wat de afwegingen hiervan zijn geweest.  Hoe moeilijk het is om te geloven vanwege de omstandigheden in het leven. Omdat er zoveel in een leven gebeurd aan teleurstellingen, pijn en verdriet dat het moeilijk is voor die persoon. Afgeknapt op regeltjes in plaats van gewoon puur geloven. Gruwelijke dingen meemaken zoals verwaarlozing, eenzaamheid, mishandeling. Mensen doen elkaar zoveel aan in deze wereld, waardoor Jezus absoluut niet zichtbaar wordt.

Gelukkig laat God ook nooit los.

Hij wil dat iedereen bij Hem komt en zal je niet loslaten. Hij is een plan begonnen en daar zit ook een vrije keus in, maar toch zal Hij steeds aan de deur van je hart blijven kloppen. Hoe vaak kan iemand op zijn ziekbed niet meer naar zijn omgeving uiten wat in hem of haar leeft, het misschien niet meer durven zeggen of kunnen zeggen. Toch is God bij deze persoon. God laat niet los. God gaat met ze mee. Hij ziet dan de worsteling van het los moeten laten van het leven hier op aarde, Hij kent hun gedachten en weet wat er in hen leeft. God is genadig. God ziet veel meer dan wij zien. Zelfs tot aan de laatste seconde van het leven hier op aarde is God erbij.

Wij weten het niet.

Dat maakt het lastig en verdrietig voor ons. Wij willen graag zekerheid, waar is die persoon nu? Is die wel bij God? Maar dit is iets tussen hem/haar en God. Wel mogen wij weten dat Gods genade oneindig veel groter is dan wij kunnen bedenken en bevatten. Verder moeten wij het echt loslaten, hoe pijnlijk ook.

 

En ik ben niet beter dan die ander die niet gelooft.

Ik zou alleen graag willen dat die ander ook zou geloven, die liefde van God ook zou voelen en ervaren in zijn/haar leven. En dat hij/zij later ook in een vast vertrouwen naar God zal gaan om bij Hem te wonen. God komt met een ieder van ons tot Zijn verheven doel. Hoe ons leven ook verloopt, wat er ook gebeurt… God laat niet varen, het werk, dat Zijn hand begon. Dus daar vertrouw ik op en verder mag ik. ja moet ik het loslaten.

 

Een reactie plaatsen