Rouw

genade

 

Rouwen is hard werken.

Uit ervaring weet ik dat je alle kanten op geslingerd wordt. Het is verdrietig als je iemand moet missen, de lege plek voelt. Vooral bij speciale gelegenheden waar ze bij had moeten zijn. De feestdagen of de feestdagen in mijn eigen leven. Juist dan voel je extra het gemis. Soms kun je ook ineens overspoeld worden door gemis. Word je even geraakt door een voorval, iets wat je ziet en je denkt, hè, dat hebben wij nu niet meer. Mis je even, wat er niet meer is.

Er is hoop.

Het maakt het een stuk lichter als je weet dat degene die overleden is bij God is. Het is daar goed en ooit zullen we elkaar weer zien. Daar geloof ik ook zeker in. Wat een troost geeft dat!

Geen twijfel, want in de bijbel staat duidelijk in Johannes 11: 25 en 26  Jezus zei: ‘Ik ben de opstanding en het leven. Wie in mij gelooft zal leven, ook wanneer hij sterft, en ieder die leeft en in mij gelooft zal nooit sterven. Geloof je dat?’

Nou simpel, als je dat gelooft is het klaar. Geen zelfgemaakte regels en voorwaarden waaraan je moet voldoen. Het maakt niet uit bij welke kerk je hoort, wel of niet gedoopt bent, als kind of als volwassene of zelfs beide, het maakt niet uit. Ben je een volgeling van Jezus? Geloof je in Hem? Daar gaat het om. Dat is genoeg! Fantastisch toch! Hoe vaak ik ook domme dingen doe, niet genoeg aan alle voorwaarden voldoe die ik mezelf opleg of die ik me misschien voel opgelegd door anderen. Het is goed. Jezus heeft alle zonden van mij op zich genomen en is er voor aan het kruis geweest. God ziet mij als puur, heilig en rein. Al zie ik dat soms zelf niet zo en kan ik daarmee wel worstelen, dan mag ik weer aan het kruis denken, de dood is overwonnen. Ik geloof in Jezus en wil hem volgen met vallen en opstaan. Daarom mag ik vrij bij God komen. Wauw, wat een genade!

Hoop. Hoezo hoop?

Wat kan dat soms simpel klinken. Soms weet je dat van je dierbaren gewoon niet. Omdat ze er niets van willen weten er duidelijk afstand van hebben genomen of helemaal anti zijn geworden. Dat maakt het extra moeilijk en pijnlijk. Heb je dan wel hoop? Kun je dat wel hebben?

Gelukkig kijkt God naar het hart.

God ziet waarom er afstand is genomen, wat de afwegingen hiervan zijn geweest.  Hoe moeilijk het is om te geloven vanwege de omstandigheden in het leven. Omdat er zoveel in een leven gebeurd aan teleurstellingen, pijn en verdriet dat het moeilijk is voor die persoon. Afgeknapt op regeltjes in plaats van gewoon puur geloven. Gruwelijke dingen meemaken zoals verwaarlozing, eenzaamheid, mishandeling. Mensen doen elkaar zoveel aan in deze wereld, waardoor Jezus absoluut niet zichtbaar wordt.

Gelukkig laat God ook nooit los.

Hij wil dat iedereen bij Hem komt en zal je niet loslaten. Hij is een plan begonnen en daar zit ook een vrije keus in, maar toch zal Hij steeds aan de deur van je hart blijven kloppen. Hoe vaak kan iemand op zijn ziekbed niet meer naar zijn omgeving uiten wat in hem of haar leeft, het misschien niet meer durven zeggen of kunnen zeggen. Toch is God bij deze persoon. God laat niet los. God gaat met ze mee. Hij ziet dan de worsteling van het los moeten laten van het leven hier op aarde, Hij kent hun gedachten en weet wat er in hen leeft. God is genadig. God ziet veel meer dan wij zien. Zelfs tot aan de laatste seconde van het leven hier op aarde is God erbij.

Wij weten het niet.

Dat maakt het lastig en verdrietig voor ons. Wij willen graag zekerheid, waar is die persoon nu? Is die wel bij God? Maar dit is iets tussen hem/haar en God. Wel mogen wij weten dat Gods genade oneindig veel groter is dan wij kunnen bedenken en bevatten. Verder moeten wij het echt loslaten, hoe pijnlijk ook.

 

En ik ben niet beter dan die ander die niet gelooft.

Ik zou alleen graag willen dat die ander ook zou geloven, die liefde van God ook zou voelen en ervaren in zijn/haar leven. En dat hij/zij later ook in een vast vertrouwen naar God zal gaan om bij Hem te wonen. God komt met een ieder van ons tot Zijn verheven doel. Hoe ons leven ook verloopt, wat er ook gebeurt… God laat niet varen, het werk, dat Zijn hand begon. Dus daar vertrouw ik op en verder mag ik. ja moet ik het loslaten.

 

Wie had dat gedacht…

1 jarig bestaan

Precies 1 jaar geleden plaatste ik mijn eerste Somses bericht

Er werd zo vaak tegen mij gezegd, je moet columniste worden, iets met schrijven gaan doen. Dat zou leuk zijn, maar hoe doe je dat? Uiteindelijk ben ik als hobbyist van start gegaan en dat bevalt prima!

Er moest eerst nog wel even een hobbel genomen worden

Want als je wat schrijft en dat komt op internet, dan is het wel openbaar. En dan kun je kritiek krijgen. Wat gaan de mensen van je denken? Schrijf ik dan dingen waar mensen van zeggen, tja, moet zij zeggen! tsss…Nou, ik ken haar wel anders. Of, waarom schrijft ze dat nu weer? je gaat toch geen vuile was buiten hangen. Dat zeg je toch niet?

Training

Vorig jaar heb ik een training  gedaan om in 4 stappen te bedenken wat ik uiteindelijk wil doen in mijn leven. Wat past bij mij, wat zijn mijn gaven en talenten, wat kan ik er zelf aan doen om bij mijn doel te komen en wat kom ik tegen in dit traject. Wat kan ik hierin verwachten?

Ik voelde de veroordeling al

Het werd me tijdens deze training wel duidelijk dat ik ook kritiek zou kunnen verwachten. Tijdens deze training werd ik daar zo mee geconfronteerd dat ik helemaal klein werd en de tranen me in de ogen stonden. Ik voelde de veroordeling al. Totdat ik dacht, ach, BN’ers krijgen ook elke dag kritiek, maar zij gaan ook gewoon door. Dat weerhoud hen ook niet. Moet ik mij wel zoveel gaan aantrekken van deze kritiek? Het moet toch niet langer belangrijk zijn wat een ander van mij vindt?  En ik rechte mijn rug en zette weer een stap in de training.  Ik besloot, ik ga het toch doen die weblog.

waarom ook niet

Waarom kan ik zo slecht tegen kritiek?

Zeker de eerste 40 jaar van mijn leven heb ik geleefd als een pleaser. Het iedereen wat naar de zin maken, zodat ze mij wel leuk en aardig zouden vinden en ik erbij mocht horen. Goed mijn best doen, foutloos willen zijn, want anders faalde ik. Dat was best vermoeiend en ik werd er ook absoluut niet gelukkig van. En lachen om mijn eigen fouten en tekortkomingen kon ik al helemaal niet. Na die eerste 40 jaar kreeg ik nieuwe inzichten aangereikt. Dit heeft mij erg veranderd en ik ben het anders gaan doen. Ik sta anders in het leven en kan nu om mezelf lachen als ik een blunder bega. Het houd ook in, dat ik het nu niet iedereen meer naar de zin maak. Met als gevolg, dat ook niet iedereen mij meer leuk vind. Sommigen vonden mij namelijk alleen leuk, zolang ik deed wat zij wilden.

Best spannend

En toch is dat voor mij best spannend om zo te leven. Tenminste, ik was dat nooit zo gewend. Gewoon je eigen ding doen, je eigen plan maken, je eigen mening hebben, trouw aan jezelf zijn en niet je oren laten hangen naar anderen. Ik heb zo mijn eigen ideeën en opvattingen, mijn eigen normen en waarden. En die mogen er zijn, net zo goed als dat die van een ander er ook mogen zijn. Zo schrijf ik op wat ik denk en hoe ik ergens tegen aan kijk, waarmee ik worstel en waar we elkaar in kunnen herkennen. Spannend hoor. Beetje het gevoel alsof je in je nakie staat.

Maar gelukkig mag dat, anders zijn

Het was niet mijn bedoeling om anderen te veroordelen in al mijn berichten, maar ik heb gewoon mijn eigen kijk op de dingen opgeschreven en die is Somses wat afwijkend. En dit jaar zijn het er al met al 26 stuks geworden. Als de humor en inspiratie mij niet in de steek laat, hoop ik er volgend jaar nog een paar te plaatsen.

See you at Somses.nl

 

Een ontmoeting bij IKEA

IKEA logo

 

Zullen we een keer afspreken?

Ja, dat lijkt me leuk! Waar zullen we afspreken? Zullen we een ontbijtje doen bij IKEA? Ja, dat is prima. We wachten wel op elkaar bij de ingang. Ik kijk eerst nog wel even op Facebook, zodat we elkaar zullen herkennen en dan zie ik je vrijdag…En zo reed ik afgelopen vrijdagochtend, om 9 uur, richting Groningen. 

Niets veranderd

De herkenning was er meteen. Ik bleek nog hetzelfde loopje te hebben als vroeger, zij leek precies op haar zus en we hadden zoveel te vertellen, dat we aan èèn stuk door ratelden. We bestelden heerlijke broodjes en zochten een plekje, om even te zitten, zodat we rustig konden bijpraten.

Onder het genot van een kopje koffie kwamen de verhalen los

Onze eerste levensjaren, totdat we de deur uitgingen, waren nu niet echt gelukkig te noemen, verre van dat zelfs. Dit hadden we beide zo ervaren, maar het bijzondere was, ondanks dat we ook nog een poos ‘zondagse vriendinnetjes’ waren geweest, dit niet van elkaar wisten. We hadden het nooit in de gaten gehad. Totdat ik op Somses begon te schrijven over vroeger. Over gemis en verdriet wat een loflied kan worden, over jeugdjaren en veranderingen van kerk en school. En zomaar ineens herkenden we ons, in elkaars verhalen. Nu wisten we het van elkaar en kwamen de verhalen los.

We vergaten de tijd

Ondertussen namen we ons tweede kopje koffie en we vertelden over de afgelopen jaren, hoe het vroeger bij ons thuis ging en hoe we hier in onze gezinnen mee omgingen. Waar liepen we tegen aan en hoe gingen we nu met dit verleden om.  Oh, ging dat bij jullie ook zo? Daar heb ik nooit wat van vernomen. Weet je nog wel…. En voor we het wisten was het al 1 uur in de middag.

is het al zo laat

Zullen we hier ook nog maar even lunchen? Ach ja joh, we hebben de hele dag de tijd. Zullen we een kom soepje nemen? Ja doen we. Ondertussen tikte de klok rustig door en bleven we maar vertellen over onze levens, wat er gebeurd was, over therapie die we hadden gehad, dat we nu er achter kwamen waarom we op onze eigen manier reageerden en hoe het nu in onze eigen gezinnen ging.

Theetijd

Inmiddels was het theetijd en wij zaten nog steeds in het restaurant van IKEA. We hadden nog niets van de winkel gezien. Dus eerst nog maar een kopje thee drinken en we praatten weer verder over die bijzondere jeugdjaren die ons zo gevormd hadden. Dat we misvormd waren, dat we beide op een punt waren gekomen dat we ons gingen afvragen wat er allemaal gebeurd was. De een al begin twintig en de ander pas op veertig jarige leeftijd.

Best bijzonder

We kwamen tot de conclusie dat het best bijzonder is, dat wij nog geloven. Door deze ervaring hadden wij immers best kunnen afhaken. Toch hadden wij beide wel de overtuiging in ons gehad dat God bestond, maar verder? Wat was onvoorwaardelijke liefde? Dat kenden wij niet en gelukkig mochten wij ontdekken dat het ook heel anders kan. Dat hebben wij mogen leren van de mensen om ons heen en we mochten ook ontdekken wat de onvoorwaardelijke liefde van God is.

Gods liefde

Voor mij was het zeker belangrijk om te mogen ontdekken dat God van mij houdt, hoe we ook zijn, wat we ook doen.  Dat ik niet mijn best hoef te doen om er bij te horen, bij de mensen of bij God. Welk gedrag willen jullie van mij zien, dan gedraag ik mij, zoals jullie dat graag willen. Mag ik een eigen mening hebben, die misschien wel afwijkt van wat anderen denken. Hoef ik mij niet afgewezen te voelen als ik ergens op gewezen wordt, wat misschien niet zo handig van mij was. Welnee, het is niet belangrijk wat mensen van mij vinden, het is belangrijk wat God van mij vind. Voor Hem hoef ik mij niet aan zulke wetten en regels te houden, Hij vind mij waardevol en houdt van mij zoals ik ben. Natuurlijk struikel ik regelmatig. Voel ik mij wel eens afgewezen en veroordeeld, maar dan mag ik weer denken aan Jezus, die voor ons aan het kruis is gestorven en weer is opgestaan. God ziet mij, alsof Hij Jezus ziet. Schoongewassen van de zonde. Lelieblank. Maar wat moet er een strijd geleverd worden om deze waarheid tot je te kunnen nemen en in deze identiteit te gaan staan.

Een bijzonder dag

Wij hebben de hele dag over onze levensloop gepraat en toen het 4 uur was hadden we zoiets van, we moeten nu eerst maar op huis aan. Maar we zijn nog lang niet uitgepraat. Nog snel even een rondje door de IKEA en daarna zijn we beide weer naar huis gegaan. Ik ging voor een ontbijtje naar de IKEA en was om kwart voor 5 weer thuis. Wie had dat gedacht! Maar wat een bijzondere dag! Een dag met een gouden randje.

 

kopje koffie

keuken       De verhuisperikelen zijn begonnen en we doen alvast een bezoekje aan enkele keukenzaken hier in de regio.

 

Groot pand

We komen aan bij een groot pand, wat net uit de grond gestampt is en alles ziet er even flitsend, nieuw en duur uit. Of het echt zo duur is als dat het lijkt weten we natuurlijk niet, want nergens staat een prijs bij. Op zich geeft dat al te denken, maar goed, we doen vandaag toch nog geen handel dus dat maakt voor nu nog even niet uit. Eerst maar es even zien wat er allemaal te koop is en wat we beide leuk vinden.

De keuze is reuze

We lopen door  de eerste keukenopstelling en het ziet er allemaal prachtig uit, alleen dit past niet bij ons. Op naar de volgende en daar strijken we wat over het keukenblad, hier en daar trekken we een kastje of lade open en we zeggen wat we er van vinden. Nee, deze is net wat te brocante, wel een mooie vloer, de volgende ziet er leuk uit, behalve de greepjes die zijn dan weer verschrikkelijk. Daarnaast een superstrakke keuken met hoogglans frontjes met greeploze deurtjes  en oh, moet je dat daar zien! brr…

Kijk dat is een mooi fornuis! Nee, dat blad en die plankjes overal, dat moeten we maar niet doen, want overal leggen we dan rommel neer, zegt Jan. We zijn al zo rommelig, zegt ie. Huh, hoezo?! Eh, we wonen er ook hè, we wonen niet in een showroom zeg ik.  Nee, dat is ook weer zo. Maar toch, die ruimte voor rommeltjes moeten we toch maar niet teveel creëren vind hij, want daar krijgt hij de kriebels van. Maar het oog wil ook wat hè. En zo lopen wij wat rond door deze keukenzaak.

Druk druk druk

Na 10 minuten komt er iemand van het personeel ons even uitleggen dat we in een keukenzaak zijn, dat overal keukens staan opgesteld en dat we kunnen combineren met kleuren, greepjes, tegels, blad en apparatuur. Daar verderop is een ruimte waar verschillende greepjes, tegels ed. liggen, dus daar kunnen we ook nog wel even kijken zegt hij. Blijkbaar is hij druk, want na deze informatie loopt hij weer verder.

The sky is the limit

Nadat we bijna alle keukens hebben gezien, komt er een andere verkoper bij ons en vraagt of hij ons kan helpen. We vertellen dat we een oriëntatie rondje doen, voor een nieuwe keuken. Deze verkoper verteld wat over glans, mat of hand geschilderde frontjes waarop je de penseelstreken nog kunt zien. Natuurlijk kun je ook kiezen voor frontjes die gespoten worden in elke gewenste RAL kleur. Verder kun je natuurlijk kiezen voor een paneeltje met een kraaltje of juist een strakker randje. Hij heeft nog wat magazines voor ons om mee te nemen naar huis, die pakt hij even ergens uit een rek en zegt dat we rustig nog even rond mogen neuzen en zo staan we weer met zijn tweeën. We hebben nog geen vraag gehad, wat we precies zoeken, wat het mag kosten, waar we aan denken, hoe ons huis er uit ziet, welke opstelling van keuken we zoeken en ga zo maar door.

 

Ook lekker

We kijken nog even bij de keukens, die we beide wel mooi vonden, daar ik kom die eerste verkoper nog weer tegen, met een dienblad met koffie in de handen. Hij grapt tegen mij: je kunt wel zien dat dit niet mijn werk is hè, haha. En ik antwoord dat het wel meevalt en het toch wel goed gaat. Na 3 kwartier verlaten we de zaak. Ik duw de deur naar buiten maar dat lukt niet, trekken vanzelf.  Zo staan we uiteindelijk weer buiten en we zeggen tegen elkaar: een bakje koffie was ook lekker geweest. We stappen weer in de auto en rijden naar de volgende zaak.

welkom koffie

 

Op naar de volgende zaak

Net voor we binnen stappen grapt Jan, als we hier een kopje koffie krijgen kopen we hier een keuken, oké ?! We doen hier een zelfde ronde, hier staan de prijzen er dan wel weer bij, maar is de kwaliteit de helft van de vorige zaak. Ook hier staat de klantvriendelijkheid niet zo hoog in het vaandel, want er komt helemaal niemand van het personeel even bij ons en zo wandelen we na een half uur ook deze zaak weer uit. We gaan, na vertrek, meteen door naar een leuk restaurantje in het centrum. We praten nog even na en trakteren onszelf op dat langverwachte kopje koffie en nemen er meteen maar een overheerlijk seizoensgebakje erbij.

Duizenden euro’s

Een kopje koffie heeft wat ons betreft soms wel de waarde van enkele duizenden euro’s. Het kost ze nog geen euro maar de winst kan aardig oplopen als ze wat kunnen verkopen. Een nieuwe aankoop doe je toch ook met gevoel, of juist zelfs met gevoel zo blijkt maar weer. Met deze twee keukenzaken hebben we geen band opgebouwd, die zien ons dan ook niet meer terug. Es zien of we onze euro’s ergens anders uit kunnen geven.

Structureluur

heb ik eindelijk mijn kamer opgeruimd Loesje

Niet verwacht, toch gekregen

Na 15 maanden werkloos te zijn geweest, heb ik nu alweer 3 maanden een leuke baan.  Als je zo lang thuis zit, vraag je je wel eens vertwijfeld af, of je ooit wel weer aan de bak komt. Toch was het het wachten meer dan waard, want ik heb nu een superleuke baan met leuke collega’s, een relaxte sfeer en eigenlijk precies wat ik graag wou, maar waar ik na 15 maanden aan ging twijfelen of ik het ooit nog zou vinden.

Maar…. ik moest er wel even inkomen. En dan vooral wat betreft de structuur

Tijdens die 15 maanden was het elke dag vrijheid blijheid. Er zat natuurlijk wel enige structuur in, want ik kwam heus mijn bed wel uit en het eten stond ‘s avonds ook gewoon op tafel,  maar om eens wat extra’s in huis te doen? Nee, ik was niet vooruit te branden. Ik had het er maar ‘druk’ mee en toch voelde ik me ook lui. Had ik zeeën van tijd om mijn keukenkastjes eens te poetsen of de zolder op te ruimen, ik ben er gewoon niet aan toe gekomen. Ik had het gewoon druk met ja, wat?

Het tijdperk van ‘Wat vandaag niet komt, komt morgen wel’ is weer voorbij

Nu ik dan weer een baan heb,  hoort daar ook weer structuur bij. Op tijd nadenken wat we deze week willen eten, of er genoeg brood in huis is voor de werkdagen, is er nog was in de wasmand en wanneer doe ik dat dan, want de volgende twee dagen werk ik en kom ik er niet aan toe. Wil ik 2 x in de week te sporten, dat is dan weer niet handig op een ochtend, want dan doe ik voor 12 uur sowieso niets meer. Moet ik nog een boekverslag maken voor mijn cursus Koinonia, wanneer lees ik dat boek dan, want och, eigenlijk moeten er boodschappen gehaald worden, de ramen gewassen, het bed verschoond, de stofzuiger er door, de was gedraaid en het liefst had ik ook nog even de tijd genomen om een blogje te schrijven de afgelopen maanden. Daarnaast volg ik ook nog een cursus Engels en probeer ik de onregelmatige werkwoorden er wat in te stampen in de loop van zo’n  half om half gestructureerde week.

Vrije vogel

Natuurlijk wil ik graag een vrije vogel zijn die het allemaal niet uitmaakt, lekker flexibel en zo, alleen maar leuke dingen doen, maar dat gaat helemaal niet. Het huis moet opgeruimd zijn anders kan ik al het andere niet gaan doen. En ik ben van mezelf helemaal niet zo gestructureerd, welnee in tegendeel. Ik word van alle drukte alleen maar structureluur.

 

poetsvrouw                                                       

Talent gezocht

Zelf heb ik ruim 25 jaar bij anderen het huis gepoetst en nu begrijp ik hoe fijn zij dat vonden. Ik denk dat ik ook maar een schoonmaaktalent ga zoeken die mijn huis poetst.

 

 

 

 

Je zal maar

Je zal maar

Je zal maar alles achter moeten laten, want je bent je leven niet meer zeker. In je land vind verkrachting, geweld en moord plaats. Je bent altijd bang, want het kan jou ook zomaar overkomen en weet niet wanneer je aan de beurt bent. Altijd angst.

Of in je land is het heet en droog, er is ziekte, honger en een tekort aan alles. Je kunt niet meer voor jezelf zorgen en ook je kinderen kun je inmiddels niet meer te eten geven. Altijd zorgen. De wanhoop is te zien je ogen.

Wat moet je?

Wat kun je doen? Wanneer ga je? Wanneer laat je alles achter wat je toch nog hebt? Je bekende omgeving, je gezin, vrienden, buren, familie, je omgeving waar je opgegroeid bent, alles achterlaten. Hoe lang denk je over zoiets na en wie of wat geeft de doorslag dat je toch zal gaan? Ga je zomaar?  Of wat voor ingrijpende gebeurtenis is de laatste druppel die de doorslag geeft dat je er abrupt vandoor gaat?  Wat kun je nog meenemen als je gaat of moet je onverwachts vertrekken en heb je niets meer mee kunnen nemen?

Via via ken je iemand die wel een route weet en goeie tips heeft waar je langs kunt gaan. Als je mij je geld geeft, dan vertel ik jou waar je op een boot kunt stappen die je naar die veilige wereld brengt. Ik zal het voor je regelen. Kom, daar staat een vrachtwagen klaar en als jullie muisstil blijven zitten dan zal hij jullie over de grens brengen. Hier eerst wel even afrekenen. Ja, wat moet je? Wat doe je als je uit een land komt waar het niet meer veilig is? En je weet dat er landen zijn waar het wel veilig is, wat doe je dan?

En daar dan?

Verderop in de wereld is een land, ja zelfs een heel werelddeel waar mensen wonen die een bed hebben om op te slapen, die als ze ziek zijn naar de dokter kunnen gaan, die schoon water uit de kraan hebben, die in de zomer hun vakantie hebben en dan voor de lol in een tent gaan wonen, die zoveel te eten hebben dat ze de restjes die overblijven zelfs in de prullenbak gooien, die naar school kunnen gaan, die vrij uit christen mogen zijn, die elk seizoen een nieuwe mode van kleding hebben, die zich druk maken om welke kleur bloempotten ze nu eens in de vensterbank willen hebben of past mijn tasje wel bij mijn jasje.

Wat doe ik?

En wat doe ik? Waar ben ik druk mee? Wat is voor mij belangrijk? Ik woon in dat luxe deel van deze wereld. Heb ik oog voor die stroom van vluchtelingen die gewoon graag een rustige, veilige plek willen om te wonen? Wil ik wel delen van mijn luxe of is dat gewoon van mij, daar heb ik recht op, want ik ben hier geboren.Dus!! Wil ik inleveren van de luxe die ik heb, waar ik me amper bewust van ben, dit delen met anderen? Of noem ik hen liever profiteurs en economische vluchtelingen, gelukzoekers en moeten ze daarom maar weer terug naar hun eigen land? Want dan komen ze niet aan mijn spullen en onze banen, onze huizen, onze verworvenheden.

Het raakte mij

Het raakte mij diep toen ik gisteren die vrachtwagen in Oostenrijk op het journaal zag. Een vrachtwagen die alleen aan de buitenkant open kan. Daar zit je dan als vluchteling, je hebt geld betaald en mensensmokkelaars brengen je de grens over. Je vertrouwt er maar op dat het goed komt, want tja, wat moet je anders? Het ging helemaal verkeerd! Het was warm en benauwd in die auto, smoorheet en zweten, dorst en honger en uiteindelijk stikten de mensen om je heen en jijzelf ook. De vrachtwagen is ergens geparkeerd maar jij vernam het al niet meer en toen werd je gevonden. De deuren werden geopend en de lichamen waren al aan het ontbinden en verdere details zijn te erg om op te schrijven.

Je zal maar

Je zal maar hier geboren zijn, dan heb je gewoon mazzel en denk je hier verder maar niet over na? Gauw na het journaal overschakelen naar een amusementsprogramma? Of heb ik juist de verantwoordelijkheid om ook om anderen te denken? Het kan toch niet zo zijn dat wij alles maar wat voor onszelf houden en anderen het maar lekker uit moeten zoeken?! De wereld staat in brand maar wij redden alleen ons eigen hachje. Nee, helpen waar je kunt ook al lijkt het een druppel op een gloeiende plaat. Tuurlijk kun je in je eentje de hele wereld niet redden, maar niets doen en de andere kant opkijken in deze wereld kan echt niet langer.

 

 

 

 

Anders

wereld open                            Somses gaat er gewoon een wereld voor me open! man man man….

Het afgelopen jaar heb ik een cursus gedaan bij Koinonia en daar best veel geleerd, wat ik graag 20 jaar eerder had willen weten. Of nog beter, waar ik meteen mee opgegroeid zou zijn. Maar hey, je bent nooit te oud om te leren en misschien heb ik nog wel 50 jaar plezier van het nu geleerde. Erg interessant allemaal, want het gaat over mezelf, ons zelf, uit wat voor nest kom ik, kom jij, hoe reageren wij op elkaar en waarom en nog heel veel andere dingen die daarom heen hangen. Zo leuk! Ik ga steeds meer van mezelf begrijpen en van jullie ook 🙂

 De modus van goed en fout

Jarenlang zat ik in de modus van goed en fout. Zoals ik het thuis gewend was, zoals ik het nu doe, zoals ik reageer, zoals bij ons in de kerk, zoals in onze familie, wat ik leuk vind en ga zo maar door….dat is GOED. En de rest is dus niet goed oftewel FOUT en daar had of heb ik dan meteen een oordeel over. Zonder dat ik het besefte, veroordeelde ik van alles en nog wat in mijn spreken. Oh, dat is niks, Oh, dat is dom, Oh, belachelijk. Hoe vaak flapte er wel niet zoiets uit bij mij. En nog steeds hoor, nog steeds! Ik oordeel maar raak over van alles en iedereen. En ondertussen vind ik mezelf zo tolerant als wat. hmm…

FB duimen         

  Anders

Wat leerde ik nu het afgelopen jaar? Ik mag uit de goed/fout modus en mag er anders naar gaan kijken. Er zijn verschillen en iedereen doet het op zijn eigen manier. Ik hoef hier geen stempel op te plakken van goed of fout, maar kan er naar kijken en respect voor iets of iemand anders hebben en het benoemen als ANDERS. Het is niet goed of fout maar ANDERS. Sommige dingen vind ik misschien niet handig en zou ik zo niet doen, maar het is gewoon anders. En als dat voor de ander nu de handigste manier is om iets te doen, wie ben ik dan om daar iets over te zeggen? ANDERS of handig/ niet handig, dat klinkt al beter dan ik vind het niet goed en het is stom.

rivella                   

New Wine

Zo kwam ik deze week bij New Wine. De naam zegt het al, nieuwe wijn. Andere wijn dan wat we misschien gewend zijn. Andere preken dan we gewend zijn of andere mensen die anders doen.  New Wine is een christelijke conferentie waar leuke samenkomsten zijn, waar tijd is voor luisteren naar sprekers, voetballen, vrije tijd, seminars en een druk programma waar je uit kunt kiezen wat je wilt en als je even niet wilt is het ook goed. Waar het gezellig kamperen is met vrienden, mensen uit je buurt of stad of waar je zomaar met onbekenden bij elkaar staat op een veldje. De sfeer is er erg gemoedelijk en daar heb ik deze week ook weer een dagje van genoten.

Mijn oude modus

We waren als daggasten al vroeg op het terrein en zo konden we mooi de eerste samenkomst meemaken en met mijn oude modus nog op zak, luisterde ik naar de sprekers en vertaalster en keek ik om me heen en liet het wat over me heenkomen. Sommige dingen vond ik erg mooi uitgelegd en iets anders vond ik nogal apart. Dat over me heen laten komen was best nog wel een dingetje en ik vernam tijdens de samenkomst al wat strijd in mijn gedachten en toen we het er later op de dag nog eens over hadden op het veldje, vernam ik wel dat er meer mensen waren die dat hadden. Het zit ons zo ingebakken dat alles wat anders is met argusogen bekeken wordt. In plaats van het eerst even te herkauwen heb ik al weer een oordeel. Oei…en ik had nog wel geleerd dat het woord ANDERS ook bestond. hmm…Misschien toch goed om het tweede jaar van de cursus ook te doen.

 

Waarom

Dit jaar gaan we, net als vorig jaar, naar de Vrij Zijn zomerweek, in plaats van kamperen bij New Wine en de vraag op het veldje kwam herhaaldelijk voorbij: Waarom gaan jullie daar naar toe? Wat is dan het verschil? Missen jullie dit niet? En daar ging ik over nadenken deze week.  Ben even aan het herkauwen geweest zeg maar. Ik hoef niet het ene af te kraken en daar alle negatieve dingen over op te sommen om zo het andere mooier te doen lijken. Het kan naast elkaar bestaan. Het is gewoon anders. Gevoelsmatig kun je je ergens bij thuis voelen, soms moet je ook kiezen uit het hele aanbod van leuke dingen en soms past het een beter bij je dan het ander. New Wine was superleuk en ik kom er vast nog wel eens weer. Dit jaar gaan we naar iets ANDERS. En ik denk dat ze daar ook wel nieuwe wijn schenken…

nieuwe wijn

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Griekse ehh…

einsteinIk moest nog even aan die Grieken denken…

Zijn wij nu zo dom of zijn zij nu zo slim?

De een jaagt elke maand zijn loon er door, op is op. YOLO. En als het op is komt er altijd wel weer iemand die helpt en voor degene die echt te weinig verdiend is er nog zoiets als kindgebonden budget, huursubsidie, zorgtoeslag, voedselbank en bij echt grote problemen heb je nog schuldsanering, de diaconie en ga zo maar door.

De ander probeert elke maand wat van zijn loon over te houden en heeft zo wat achter de hand voor het geval dat..

En als de een nu spaart en de ander maakt alles op, dan gaat degene die spaart de ander wel weer te hulp schieten. Degene die alles opmaakt rekent hier misschien ook wel op. Jan Splinter komt altijd wel weer door de winter.

Wie is er nu slim bezig? Degene die spaart of degene die alles opmaakt?

En dan hebben we het ook nog wel es over je verstand gebruiken en over vertrouwen. Hmm….

Mijn verdriet wordt een lied

god_houd_zoveel_van_je

Mijn jeugd heeft me gevormd tot iemand met een laag zelfbeeld

Niemand zag die pijn en het verdriet, want dat zat binnenin verstopt en van buiten lachte ik en deed ik vrolijk. Ik wilde dat iedereen mij leuk vond en kon er niet mee overweg als dat niet zo was. Ik durfde geen nee te zeggen als ik ergens voor gevraagd werd, want tja, dan waren ze misschien niet tevreden over me. Zo deed ik veel wat van mij verwacht werd, zonder dat ik het leuk vond. Vaak deed ik zelfs wat extra’s en daarmee hoopte ik, dat ik extra gewaardeerd werd en ik baalde uiteraard als ik daar niet eens extra voor bedankt werd. Dat ik baalde, dat hield ik uiteraard voor mezelf maar het negatieve gevoel in mij hoopte zich steeds meer in mij op. Ik tastte af wat gebruikelijk was in de groep en dan deed ik daar aan mee. Welke mening heerste er, dan had ik die mening ook. Dat lukte me natuurlijk niet altijd en dan kwam ik met mijn eigen mening in de strijd, maar die maakte ik toch vaak weer ondergeschikt aan de rest, want anders viel ik weer buiten de groep. En zo nu en dan ging ik overal lekker tegen in want dan kwam mijn eigen ik toch weer boven. Dat dit allemaal zo werkte had ik zelf niet in de gaten en ik kwam steeds meer met mezelf in de strijd en in de kramp. Niemand zag ik dit aan mij. Ja ja ik was een echte pro in het doen alsof.

Eigenlijk hunkerde ik continu naar liefde en waardering, naar erbij horen en er mogen zijn, zonder dat ik het in de gaten had, dat dit mijn drijfveer in het leven was

Constant was ik aan het vergelijken en in mijn oordeel was ik minder dan die ander. In elk geval dikker, lelijker, dommer en ga zo maar door. Dit overschreeuwde ik natuurlijk, om te verbloemen hoe ik werkelijk over mezelf dacht. Maar deze gedachte zat er wel! Toen hier een groep vrouwen bij de kerk samen naar een uitje gingen, werd ik vergeten in de mailing. Nu denk ik, tja, dat kan gebeuren. Als ik een mail stuur naar al mijn vrienden voor bijvoorbeeld een verjaardag moet ik ook altijd even goed kijken of ik niemand vergeten ben. Kan zomaar gebeuren toch? Toen dacht ik: Zie je wel! Ze hoeven me niet en ik hoor er niet bij. En als reactie dacht ik: Bekijk het maar stomme wijven. Ik red mij wel. Zo werd ik langzamerhand steeds meer zelfredzaam, ik werd achterdochtig en had weinig vertrouwen in een ander. Uiteindelijk kwam ik steeds verder met mezelf in de knoop.

Rond mijn 40e wist ik niet meer wie ik zelf was

Het is niks, het wordt niks en het zal ook nooit wat worden met mij. Dat was wat ik over mezelf dacht. Uiteindelijk belandde ik bij therapie en daar heb ik wijze lessen geleerd. Wat wilde ik zelf? En mag dat zomaar? Mag je zomaar een eigen mening hebben afwijkend van een ander? je mag verschillend denken en zijn. En wat voelde ik zelf? Geen idee! Ik had niet eens woorden bij hoe ik me voelde. Van internet had ik een lijstje met gevoelswoorden en als ik therapie had en moest zeggen wat ik voelde, dan zocht ik een woord van het lijstje erbij. Dat ik boos was op sommige mensen? Dat herkende ik niet eens. Hoezo boos? ik durfde niet eens boos te zijn op een ander, want dan vonden ze me immers niet meer leuk. En dan had je ruzie en daar hield ik al helemaal niet van. Ik leerde dat ik niet met iedereen bevriend hoefde te zijn. Dat ik ongelukkig was in de contacten om me heen mag duidelijk zijn. Met wie ik zelf was had ik ook schade aangericht bij anderen. Zo langzamerhand werd mijn leven een puinzooi.

Ik mocht leren wie God is

Er was in therapie heel wat te ontdekken en er ging een wereld voor me open. Ik heb heel wat geleerd over hoe de mensheid in elkaar zit. Wie je mag zijn en dat je grenzen hebt en die ook mag aangeven. Het belangrijkste wat mijn leven enorm heeft veranderd is toch wel de ontdekking dat God geen boze God is die mij afkeurt, omdat ik niet genoeg naar zijn wet leef. Hij was niet ontevreden over de fouten die ik maakte, doordat ik was wie ik was. Nee!! Hij heeft mij bedacht, ik zit in zijn plan. Ik ben door Hem gemaakt en Hij kijkt met liefdevolle ogen naar mij. Hij wilde mij helpen en kwam naar me toe. Dat was wereldnieuws voor mij!

 

Nekvel

Achteraf zeg ik: Dat ik totaal in de knoop raakte was het moment dat God mij in mijn nekvel pakte. Hij zei: Ellie het is genoeg! Je hebt het lang genoeg zelf geprobeerd, maar het lukt je niet. Je bent zo druk om jezelf te bewijzen en om liefde te vinden, te worstelen en om je heen te slaan. Maar ik hou van je. Kom bij mij!

Gods liefdesbrief

Ik kreeg een papier onder ogen waarop Gods liefdesbrief stond. Hoeveel hij van mij houdt, met allemaal teksten uit de bijbel erbij. Deze brief heb ik denk ik wel een jaar op zak gehad. Telkens weer lezen en op me laten inwerken. Het stond er toch echt! Voor mij is de bijbel waarheid en in diezelfde bijbel staat gewoon hoeveel God van mij houdt. Wereldnieuws en toen nog niet te bevatten voor mij. Maar God liep telkens stapjes met mij mee, hielp mij om de dingen uit het verleden onder ogen te zien, leerde mij inzien dat mijn eigen manier van leven niet de beste manier was, waar ik vrede met mezelf zou kunnen vinden. Stapje voor stapje ging ik door dit proces. Hij leerde mij om te vergeven en dat heeft me vooral genezen. Vergeven is vooral om de pijn die er zit, los te laten. God heeft mij duidelijk genezen!

 

Opwekking-629-Als-er-vergeving-is

 

Vrede

En nu? Ben ik er nu? Ach wanneer ben je er? Dat is maar hoe je het bekijkt. Wat mij betreft ben ik er. Ik heb het belangrijkste gevonden, want er heerst een vrede in mij. Ik ben een geliefd kind van God. Mijn verdriet is een loflied geworden! God heeft alles omgekeerd. Waar ik vroeger pijn had door dingen die ik niet begreep, hoe mensen mij en ik die mensen behandelde, waar onuitgesproken gedachten waren van onwaardig zijn, daar is God mij tegemoet gekomen en Hij heeft mij geholpen om anders over mezelf en over anderen te denken. Best een proces. En dat proces blijft mijn leven lang gaande. We mogen steeds weer van ons voorbeeld Jezus leren. Aan de andere kant ben ik er nog niet. Het gevoel van minderwaardigheid steekt soms de kop weer op. Ga ik naar een cursus of op het werk en moet ik iets nieuws doen, dan popt er meteen een gedachte in mij op: Oeh, dat kan ik niet, ik weet niet hoe dat moet HELP! Een ander kan het veel beter dan mij enz. Dan is het zaak om even weer stil te staan en te beseffen of dit wel waarheid is of een leugen in mijn denken. Het is niet dat ik geen vrede ken, maar ik zie soms dingen in mijn leven die ik graag anders zou willen. Gelukkig hoef ik mijn best niet te doen om goed voor Hem te leven. Welnee, ik ben goed en God maakt mij nog steeds mooier. En dat geeft rust en vrede. Echte vrede! En deze vrede van God wens ik iedereen toe!

Het is weer barbecuetijd

weberWat is dat toch?

Ik vraag me altijd weer af waarom ik toch zo’n hekel heb aan barbecueën. Misschien komt het doordat het hier altijd wat anders dan anders gaat. Ik heb de moed jaren geleden al opgegeven, maar een paar jaar terug werd ik met Moederdag ‘verrast’ door man en kinderen met een barbecue. Tja, dan worden mijn hints blijkbaar niet opgepikt en geven ze gewoon iets wat ze zelf leuk vinden.  Elk jaar zeg ik na afloop van onze eigen barbecuesessie: Dit is de laatste keer dat wij barbecueën. Toch doen we het elk jaar weer, maar deze keer was het dus de aller aller allerlaatste keer!

De dag begon zo mooi

Wat een fantastische zonnige dag was het gisteren! De vogeltjes floten om 5 uur in de ochtend al vrolijk hun lied, de zon scheen zo lekker en ik dacht: Ik ga er weer lekker van genieten vandaag. Mijn dag begon met een sollicitatiegesprek, wat naar mijn idee heel prima verliep. Thuis gekomen schoot ik gauw in een zomerse outfit en een half uur later zat ik al weer in de auto richting Groningen, voor een beurs bij de Hanze Hogeschool. Leuk om te zien hoe sommige studenten van de commerciële economie er in hun hippe spijkerbroek, mooie riem, wit overhemd en strakke puntschoenen er hun best stonden te doen. Dit worden de snelle jongens van later. Na een rondleiding van zoonlief over de beurs, keerde ik weer snel huiswaarts om nog even van het mooie weer te kunnen genieten. De auto vertelde mij dat het 27 graden was en daar werd ik wel blij van. Genieten dit weertje! Thuis gekomen ging ik meteen in de zon zitten, maar dat was haast te warm en ik dacht er over om even wat verkoeling zoeken in huis en misschien toch maar de schaduw te gaan opzoeken.

Telefoon

Tegen vijven gaat de telefoon en ik heb onze oudste zoon aan de lijn. Hij werkt als vrachtwagenchauffeur en is onderweg naar huis. Hij heeft zijn laatste adresje gehad en hoopt tegen half 7 thuis te zijn. Het is prachtig weer vandaag, zegt ie, wij  kunnen vanavond wel even bij jullie komen hè? ((Bij WIJ denk ik dan aan zijn vrouw en hij, maar ze is aan het werk en hij bedoelt dat hij de hond meeneemt. Klein misverstandje, goed dat ik het even vraag.) Gaan we even barbecueën, zegt hij. Bij dat woord begint het me al te kriebelen en voel ik de strijd in me. Ik pruttel nog wat van, nou nodig jezelf even uit zeg! Maar hij lacht wat, dan zeg ik nog dat niet iedereen thuis is, maar hij zegt, vraag maar even wie er mee doen van ons en ik regel het vlees wel. Nou vooruit, ik laat me over de streep trekken en begin te bellen wie er hier nog meer mee willen doen. Er blijken er toch een paar wel zin te hebben in een barbecuemaaltijd en ik bel zoonlief terug dat het doorgaat en we met zijn vijven zijn.

Een échte Weber

Maar….zeg ik, dan wel met jullie barbecue, want wij hebben zo’n stront ding waar je niks mee kunt. Zoonlief is in een familie getrouwd waar iedereen een échte Weber heeft. Mijn vader heeft een Weber, mijn ooms hebben een Weber en nu heb ik ook een Weber, zeg maar. Als dat zo fantastisch is, willen wij dat dan ook wel eens ondervinden. En zo beginnen de voorbereidingen voor een fantastisch barbecue avondje met een échte Weber…

Op naar de supermarkt

Ik neem de bestelling op, wat iedereen wil eten en ga naar de winkel voor wat gehakt, hamburgers, kipfilet en bolletjes voor een broodje hamburger. Inmiddels is het al bijna 6 uur en als ik thuis kom gaat mijn telefoon met zoonlief aan de lijn, het wordt ietsie later. Hij moet nog even een extra adresje hebben en zal nu tegen 7 uur thuis zijn. Dan nog even douchen en hij wil op de fiets komen, dus al met al, dit gaat nog wel even duren. Wij spreken af dat we de hond en de barbecue vast ophalen, dan kunnen we beginnen met dat ding op te stoken. Ik duik in de keuken om de kip, stokbrood, sla en paprika te snijden, de gehaktballetjes te draaien en de salade klaar te maken. Buiten wordt de tafel gedekt en de Weber opgestookt en na een uurtje is de boel wel zo’n beetje klaar. Inmiddels loopt het tegen achten en mijn man komt na een lange dag werken ook thuis uit het werk. Hij kijkt verbaasd wat hier gaande is, maar hij houdt van barbecueën, dus deze verrassing is altijd goed lijkt me. Hij wil anoniem blijven in dit verhaal, dus ik noem hem vanaf hier JeeWee 🙂

hete kolen

Hete kolen

JeeWee kijkt meteen of de barbecue al op de goede temperatuur is en duikt daarna onder de douche, om zo meteen fris aan tafel te kunnen en daar komt onze oudste ook al aangefietst. Hij beoordeelt ook even hoe het met zijn Weber is. Het deksel komt er af en hij moppert dat de kolen er niet goed in liggen. Ze hadden boven een rooster gemoeten en ze liggen er nu onder. Kijk daar heb je het al! Dat is natuurlijk het verschil met dat stront ding van ons, wij hebben er helemaal niet zo’n rooster onder in. Hij pakt een schep uit het hok en houdt de barbecue op zijn kant. Ik moet assisteren en het deksel beethouden en hij wipt die hete kolen in het deksel. Natuurlijk ben ik daar super onhandig mee, weet ik niet wat de bedoeling is en er vallen hete kolen over de grond. Ik brand mijn voet nog aan een stukje van zo’n kool maar goed, verder gaat alles prima, niks aan de hand. Barbecueën is toch leuk ?! Met sleutel 25 wordt het rooster omhoog gewipt, de kolen er weer in, handen wassen en als het goed is kunnen we zo langzamerhand wel beginnen.

Het eerste vlees wordt op de barbecue gelegd, de glazen worden vol geschonken en ik begin vast te eten met het stokbrood en de salade, want het is immers al kwart over 8. Na een kwartiertje is het vlees nog niet klaar en de mannen bedenken dat ze het vuur wat meer moeten opporren door wat op de kolen te blazen, eerst met de mond en later wordt er door JeeWee nog een stuk karton uit de papierbak gevist en daar wordt heftig mee gewapperd. Dit gaat hier altijd zo, dus wij kijken er al niet meer van op. Inmiddels heb ik mijn salade wel op en ga eerst in huis om iets warmers aan te doen. Als ik terugkom zijn de eerste frikandellen en hamburgers klaar, maar ze zitten onder de zwarte roetdelen vanwege het blazen. Ik sla deze ronde nog even over.

Meer vuur

De mannen willen het vuur er nog wat meer in hebben en JeeWee haalt de bladblazer uit het hok. Er komt een beste straal wind op de kolen, dus dat moet goed komen. Inmiddels taait dochterlief met haar vriend af, want zij moet nog wat voor school doen en dat kan nog wel even, voordat het vlees klaar is. Zelf ga ik de vaatwasser vast maar uitpakken, dan kan het nieuwe er straks zo weer in.

Terug gekomen is, zover als ik er verstand van heb, nog niet veel veranderd aan de situatie en zo denkt onze oudste er blijkbaar ook over, want hij duikt het hok in op zoek naar een gasbrander en probeert de boel goed in de fik te krijgen. Mijn humeur is inmiddels al behoorlijk gedaald, onbegrijpelijk maar waar. Had ik om 5 uur nog zin in een broodje hamburger nu om 9 uur is de dikste honger wel over kan ik zeggen. Er wordt nog wat van de barbecue geserveerd maar het gaat niet echt van een leien dakje, ondanks dat het een Weber is en onze dochter heeft het al over de koekenpan die wel aan kan. Och, we kijken het nog even aan.

Tegen half 10 ga ik in huis en hou het voor gezien. JeeWee en onze oudste houden het langer vol en proberen nog van alles, maar om een uur of 10 ruimen ze de boel af en doen ze toch de koekenpan maar aan en dan eindelijk om kwart over 10 zit ik op de bank in de kamer aan een stokje met spek. Joehoe. Gelukkig weet ik dat er ook ijs in huis is en we sluiten dit succesvolle avondje af met een lekker bakje ijs. De eersten moeten al weer vroeg op bed omdat er op zaterdag gewoon gewerkt moet worden en als om half 12 onze oudste op de fiets vertrekt met zijn hond dan trek ik de stofzuiger nog maar eens door het huis want hondjelief laat een spoor van haren na en onze bank heeft er een baard van. De rondvliegende dikke muggen neem ik in de loop ook nog even mee en zo sluiten we deze dag weer af.

Binnenkort is het Vaderdag en zal ik JeeWee verrassen met een elektrische bakplaat die we buiten kunnen gebruiken en zal ik onze rondfietsende dorps-ijzerboer verrassen met onze oude barbecue.  Everybody happy en ik nog het meest. Vragen ze bij zo’n sollicitatiegesprek nog waar ik stress van krijg? Ik kon niets bedenken, maar inmiddels komt het rook me uit de oren! Mochten ze me weer zoiets gaan vragen dan weet ik het antwoord: barbecueën