Onder de douche

douchekop
 Vanochtend stond ik onder de douche
          
En niet does zoals ik zelf eigenlijk altijd uitspreek. Meestal word ik hierover gecorrigeerd door zoonlief. douche zegt ie dan. Douche…che…che… Ehm , ik snap em. Volgens mij kon je vroeger nog gewoon wegkomen met does, maar nu niet meer hier. Net als lunch. Klinkt bij mij als luns blijkbaar. Oh nee, ik moet lunch zeggen. Lunch..ch!! Maar dat terzijde, ik stond dus onder de douche.
Ik was druk aan het nadenken over het ww-er zijn, baanloos, solliciteren, wat moet ik nu weer in mijn brief schrijven, wanneer vind ik dan eindelijk eens een baan, hoe lang gaat dit nog duren enzovoorts. Vorige keer duurde mijn werkloosheid 1 jaar en 4 mnd, wat dat betreft heb ik nog even, maar toch lokt dat me helemaal niet.
Hoe langer ik er over nadacht, hoe meer ik er eigenlijk van baalde.
Zoiets kan dus best in je hoofd spoken. Baanloos, solliciteren en het UWV in je nek te hijgen, hopen dat je wat leuks gaat vinden, of zal ik op iets geheel anders solliciteren wat mij ook wel leuk lijkt? Wat vind ik dan eigenlijk nog meer leuk? Hoe kom ik daar tussen met deze administratieve cv? Wanneer ben ik dan eindelijk eens weer aan de beurt in het arbeidsproces?
Het kan toch niet zo zijn dat heel Nederland tot zijn 67e moet werken en ik al vanaf mijn 49e thuis zit te koekeloeren?!
Al met al veel onzekerheden en dan moet je ‘gewoon’ vertrouwen houden, loslaten enzovoort. Altijd datzelfde riedeltje. Je kent het misschien wel en anders willen anderen je er wel even fijntjes op wijzen.  Maar zo voelt het niet altijd. Vanochtend onder de douche tenminste even niet. Toen dacht ik toch echt: Hoe dan? Wanneer dan?
Daarnaast is er dan ook nog de Muskathlon waar ik me voor opgegeven heb. De opgave was half juni en 3 weken later kreeg ik te horen dat ik zonder werk zou komen, hoe doe je dat dan financieel? En dan een blessure sinds juli, die ook nooit weer weg is gegaan…
Er zijn echt superveel dingen die ik echt niet snap. Er zijn ook heel veel dingen waar ik wel eens van baal en evenzo veel dingen waar ik mij over verbaas. Een planning maken heeft op zich niet eens zoveel zin, want het gaat toch anders. Nou ja, die planning kan dan wel, maar bijt je er niet in vast. Want het blijkt dat als het anders gaat, het toch ook goed komt.
Inderdaad heb ik sinds ik baanloos ben, alle tijd om acties te voeren voor de Muskathlon, inderdaad heb ik alle tijd om mijn boeken voor Koinonia te lezen en dat is super fijn!
Maar dat onzekere dat je geen baan hebt, blijft toch wel lastig.
 Heb je een baan dan ga je gewoon 3 dagen per week naar je werkplek, doe je met plezier je werk, tenminste ik had er wel plezier in en je weet wat er elke maand aan loon word bijgeschreven. Lekker overzichtelijk! Dat beviel mij prima. Ik ben niet zo van de structuur en regels maar deze structuur paste prima bij mij. En dan nu, alles staat op losse schroeven.
Ik denk er nog es even over na, Want daar zit je dan, met je gaven en talenten, op de hoek van de bank, alle tijd om na te denken immers.
Dan voel ik me toch ook net Petrus. Dappere strijder, durft van alles, stapt zo uit de boot en dan ineens bekruipt hem het gevoel van kan ik dit wel? En hij zakt in de golven. Soms zak ik ook wel eens in de golven. Dan denk ik, hoe komt het allemaal? En dan is even de rust en vrede weg. Lastig hoor. Gelukkig is er altijd weer Jezus zijn hand die me weer optilt en moed geeft om door te gaan.
In mijn twijfels, mijn verdriet,
In mijn falen ontbreekt U niet
in uw liefde reist U mee….
      
God van licht, wees mijn gids
U bent de rust, als het stormt op zee


 

Een reactie plaatsen