Hoe rijk ben je?

Zaterdag was het een prachtige dag. De zon scheen en ik was in mijn autootje onderweg naar de stad. Gewoon even lekker er op uit, met de pinpas op zak, want je weet maar nooit of je nog wat leuks ziet toch?

Ineens was ik met mijn gedachten weer even terug bij mijn bezoek aan Mascha.  Precies 1 jaar geleden, tijdens onze Muskathlonweek, gingen we op bezoek bij gezinnen, waarvan een kind naar een Compassion project ging. En zo kwamen wij daar bij Mascha.

Daar zat ze, Mascha (35). Ze woonde met haar man en twee dochters in een piepklein hokje, ik denk zo’n 3 bij 3 meter. Er stond een 2 persoonsbed waar de dochters op sliepen en tegen de wand stond een opgerold matras, welke savonds op de vloer gelegd zou worden, zodat Mascha met haar man ook een slaapplek hadden. Hiermee was het huisje dan ook meer dan vol en je moest er toch niet aan denken, dat je er snachts nog eens uit moest voor een toiletbezoek.

Ze hadden wat kastjes met spulletjes staan, er hingen wat foto’s en posters aan de muur en zo hadden ze er een eigen plek van gemaakt. Voor mij was het echt shocking om te zien, dat een huisje voor 4 personen nog kleiner en armoediger was, dan het oude fietsenhok dat wij op de tuin hebben staan.

Ze gebruikten samen met 16 andere gezinnen een keukentje, nou ja, een campinggasstel zeg maar. Verder hadden ze gezamelijk 2 wc’s tot hun beschikking en een soort van washok om kleding te wassen.

Dit alles was zo verschrikkelijk vies, dat het vieste wc hok wat ik ooit bezocht heb,  hierbij vergeleken een paleis was. En ik heb best vieze, gore wc’s gezien langs snelwegen,  ranzige wc’s bij eetgelegenheden of zoals vroeger die vieze plee bij de ijsbaan. Je weet wel, dat houten hokje met zo’n plank met een deksel, waar je dan boven zo’n emmer kwam te zitten.  Dat hokje waar het schemerde en alles een uur in de wind stonk. Gelukkig dat het vroor, want anders zou het helemaal niet te harden zijn. Dat hokje waar je alleen bij echt héle hoge nood naar toe ging. En zelfs dat hokje  bij de ijsbaan was nog frisser dan deze wc’s bij Mascha.

 

Mascha, wat denk ik toch nog vaak aan haar…

Toen wij er waren, was ze druk aan het  werk. ‘s Ochtends om 8 uur werd er een hele grote zak met knoflook afgeleverd en deze zou om 5 uur weer opgehaald worden. Ze zat op een laag krukje, op een betegeld plateau en om haar heen stonden grote bakken vol met knoflook. De verse bolletjes knoflook waren nog ietsje vochtig en haar taak was om deze te ontvellen en dan smiddags om 5 uur moest het klaar zijn. De volgende dag zou er weer een lading afgeleverd worden en dag er na ook. Ook vandaag zal Mascha daar zitten en haar werk doen.

En dat voor nog geen 2 euro per dag….

Net genoeg om niet dood te gaan, maar eigenlijk gewoon te weinig om van te leven. Gelukkig kregen ze zo nu en dan een zak rijst, meel, waspoeder en andere dingen toegestopt door Compassion. Gelukkig hadden hun dochters een sponsor en mochten ze het project bezoeken, kregen ze daar eten en onderwijs. Maar was was het ellendig om te zien. Het uitzichtloze, de armoede, de treurigheid, het schrille contrast met Nederland.

Vaak denk ik nog aan Masha en haar dagelijkse werk. Elke dag knoflook pellen. Ook op dit moment zit zij daar te knoflook pellen. Waar dwalen haar gedachten naar toe bij het  pellen? Heeft zij nog dromen en verlangens? Of droomt zij allang niet meer en is ze druk met overleven.

Welke gedachten dwalen er in mijn hoofd om? Wat zullen wij eens eten vanavond? Oh, ik moet eigenlijk nog even een nieuwe outfit hebben, past mijn jasje nog bij mijn tasje, of moet ik nog even wat anders scoren? Ik vind mijn winterjas niet zo mooi meer, wat is er dit jaar eigenlijk in de mode? Ik zag in het krantje van de Xenos iets leuks, nou niet vergeten even mee te nemen. Waar zullen we volgend jaar eens op vakantie? Wat zal ik eens vragen voor Sinterklaas? Ach ik heb eigenlijk alles wel. Nou ja ik moet toch wàt bedenken, want we hebben wel lootjes getrokken, dus er moet wat op het lijstje. Straks maar even door de folders, kijken of ik wat kan bedenken.

Daar rij ik dan in mijn autootje. Wat een  vrijheid en luxe, wat een voorrecht om hier te wonen en te leven. Echt, wat hebben we het goed in Nederland. En wat is er een onrecht in deze wereld. Ook in Nederland is er armoede. Maar als ik dan aan Masha denk…

Wie zou er willen ruilen met haar? Van onze luxe, willen we daar wel van delen? Of hebben de Mascha’s in deze wereld gewoon pech gehad?

 

 

 

Een reactie plaatsen