5453 een mooi rijtje

rapportHet huiswerkklasje In de zesde klas van de lagere school, kreeg ik het advies om naar de HAVO te gaan. Met de hakken over de sloot de CITO toets gemaakt, maar ga het toch maar proberen. Dat eerste jaar was ik nog enigszins fanatiek om huiswerk te maken en op te letten, maar aan de andere kant was ik ook best wel eigenwijs. De ik-red-mij-zelf-wel basis was al een poosje gelegd in mij. Ik haalde vele onvoldoendes en werd naar een bijles klasje gestuurd. Het huiswerkklasje. Daar werd mij verteld hoe ik beter kon plannen en wanneer ik mijn huiswerk zou moeten maken. Uiteraard meteen als ik thuis kwam, was het advies, want dan zat de stof nog vers in mijn hoofd. Eigenwijs als ik was, zei ik braaf, ja hoor. En deed het gewoon op mijn eigen manier, die natuurlijk veel beter was. Gewoon de laatste avond, voordat wij dat vak weer hadden.

Vooral voor Engels haalde ik de meest fantastische cijfers. We hadden dat jaar 4 rapporten en mijn Engels ging van een 5 naar een 4, toen dus die huiswerkklas en haalde ik weer een 5, maar uiteindelijk eindigde ik op het laatste rapport met een 3. Best een mooi rijtje 5453 maar niet genoeg om op de HAVO te mogen blijven, want ik had nog meer zulke rijtjes. Dus op naar de MAVO.

Niet gezien worden Nu waren dit niet de gelukkigste jaren van mijn leven, maar daar hadden we het niet over, vroeg niemand naar en liep je niet mee te koop. Aan de buitenkant was het reuze gezellig, veel lol en de pias uithangen, wat hadden we een plezier. Ik overschreeuwde mezelf door stoer, lollig en onverschillig te doen, maar van binnen voelde het eenzaam en alleen. Diep ongelukkig en mijn cijfers pasten daar wel bij.

De iemand van dit liedje kende ik toen nog niet echt…

 

Dan maar Duits Na de derde klas van de MAVO was mijn Engels inmiddels zo slecht, vanwege desinteresse en weinig inzet, waardoor ik besloot om er ook maar geen examen in te doen en onder die voorwaarde mocht ik door naar de volgende ronde. Klas 4, het examenjaar. Omdat er toch een buitenlandse taal bij moest werd het Duits, want dat lag nog het dichtst bij het Gronings.

Loopbaanplanning? Advies werd er toen niet gegeven, je deed maar wat. Hoe gaat het met je?Wat wil je met je leven? Welke kant wil je op? Wat lijkt je leuk om te doen? Welke vakken kun je misschien wat aan hebben? Deze vragen werden niet gesteld.  Dus zoek het uit…Maar ik wist niet waar ik zoeken moest. Op school hadden ze het een keer over de INTAS, een schakelopleiding voor als je nog niet wist welke kant je op wilde en dus ben ik daar naar toe gegaan. Op de INTAS kwam ik er achter dat het over het algemeen over de zorg ging, nou dat wilde ik helemaal niet. Dat wist ik wel, dat de zorg niets voor mij was. (ik had eerder zelf zorg nodig) Hoe kom je dan op zo’n opleiding verzeild? Tja, zo dus. Gewoon geen begeleiding, zelf geen idee en geen vragen durven stellen, niet weten waar je wezen moet en je deed maar wat. Na 1 van de 2 jaren INTAS had ik het wel gezien. Daarna nog een blauwe maandag op de MEAO gezeten en toch maar gekozen om geld te gaan verdienen.. Tja, als een kip zonder kop het leven in. Was ik een loverboy tegen gekomen, dan was ik mee gegaan en had ik nu…

Verwonde mensen, verwonden mensen En nu zijn we vele jaren verder. 30 jaar om precies te zijn. Als ik achterom kijk dan zie ik bijzondere omstandigheden in mijn leven. Door zo op te groeien ben ik beschadigd en doordat ik beschadigd ben, heb ik anderen weer beschadigd. Gelukkig is er altijd hoop. Hoop voor iedereen. Voor de dakloze, de vluchteling, de tienermoeders, dat jochie dat bekend staat als het vervelendste kind van school, dat aandacht trekkende meisje met haar uitdagende kleding en gedrag, de criminelen, de drugsverslaafden, de hoeren en de tollenaars. Kijk verder dan wat je op het eerste oog ziet. Er zit een verhaal achter. Niemand wordt als ettertje geboren. Veroordeel anderen niet. Het oordeel is sowieso niet aan ons.

Wat mij enorm heeft geholpen en heeft veranderd is, dat ik God heb leren kennen Jaren was ik in de volle overtuiging dat ik niets was. Al vanaf mijn jonge jeugd voelde ik mij niet geliefd en dacht ik dat het niets uitmaakte dat ik hier op aarde was. Ik voegde immers niets toe aan deze wereld. Ik deed maar wat.

Wat een verkeerde gedachten had ik over mezelf en over anderen Totdat iemand mij ging uitleggen wie God echt was. Ik kende God alleen als een veroordelende God, ik deed alles toch fout en kon mij nooit aan de wet houden, dus waarom zou ik mijn best nog doen. Totdat ik er dus achter kwam dat het heel anders in elkaar zat!

Tjonge jonge, wat een omwenteling, levens veranderend God heeft mij bedacht, houdt van mij!  Hij kent mij, heeft mij bedoeld en daarom mag ik er zijn. En de scherpe kantjes die ik heb, gevormd door het leven, daar wil Hij mee aan de slag. Niet hardhandig, maar hoe meer ik Jezus leer kennen, hoe meer ik leef naar Zijn voorbeeld. Dit gaat vanzelf. Niet tegen mijn zin in, maar gaandeweg. Ik heb geleerd om milder te worden, minder te oordelen, vergevingsgezind te worden en ga zo maar door. En dat wil God met iedereen bereiken. Om te worden zoals Hij het bedoeld heeft. Niet maar wat rond sukkelen, maar leven vanuit de liefde van God. God houdt van jou en mij! Hij is de schepper van ons allemaal. Je mag er zijn! Al zal iedereen je veroordelen om wie je bent, hoe je doet of juist niet doet, God heeft je bedacht en gemaakt en daarom ben je van waarde! Daarom slaat het oordeel van mensen over elkaar nergens op. Het is belangrijker wat God van mij vind. En soms stap ik weer in de valkuil van, wat mensen van mij vinden, dan mag ik weer ontdekken, dat dat niet belangrijk is. God houdt van jou en mij!

Inmiddels zit ik weer op Engelse les, gewoon omdat het leuk is om wat te leren en omdat Engels best handig is in dit leven. Maar het blijft wat halfbakken bij mij, ik stoethaspel als ik een buitenlander aan de telefoon krijg op mijn werk, al gaat het steeds beter. Het blijft een hele toer, maar goed. Dat maakt mij niet zoveel uit. Ik doe mijn best en dat is genoeg.

 

Een reactie plaatsen